Donimirski Brochwicz Teodor (1809–1884), działacz społeczny i rolnik-ekonomista, pochodził z rodziny, która topograficznie związana z Kaszubami (gniazdo rodowe Donimierze) jeszcze za dawnej Rzpltej przeniosła się pod Malborg. D. ur. 19 II 1809 z ojca Antoniego, długoletniego landrata pow. sztumskiego, i matki z Białobłockich, uczył się w gimnazjum brunsberskim w l. 1817–26, słuchał praw i nauk administracyjnych we Wrocławiu, Bonn i Berlinie, po egzaminach pracował w administracji i sądownictwie w Kwidzyniu, gdzie m. i. jako referendarz tłumaczył akta dotyczące zabitych pod Fischau k. Elbląga Polaków, żołnierzy-powstańców. Objąwszy w r. 1833 dobra buchwałdzkie, zwiedził wzorowe gospodarstwa na Węgrzech i rozpoczął niebawem działalność w kwidzyńskim ziemstwie kredytowym; został radcą, a na kadencję 1852–1858 wybrali go Polacy i Niemcy prowincjonalnym dyrektorem. Ponownemu wyborowi przeszkodził prezes rejencji kwidzyńskiej, hr. Eulenburg, nakłoniwszy Niemców, mających większość głosów, by wybrali współplemieńca. Odtąd D. był tylko radcą (jeszcze w r. 1865). Posłował na sejm zjednoczonych sejmów prowincjonalnych (Vereinigter Landtag) 1847 i na sejm konstytucyjny w Berlinie; w r. 1849 zakładał Ligę Polską w Postolinie i wraz z teściem Mateuszem Ślaskim z Trzebcza uzyskał 1848 zatwierdzenie rządowe projektowanego już w r. 1838 Towarzystwa Pomocy Naukowej w Chełmnie, któremu długie lata przewodniczył. W r. 1865 założył Towarzystwo Rolnicze ziemi malborskiej, od r. 1869 popierał Towarzystwo Moralnych Interesów (bardzo w swoim czasie zasłużone), w r. 1867 powołał do życia wraz z Ign. Łyskowskim z Mileszew i Jacentym Jackowskim z Jabłowa instytucję Sejmików Gospodarczych w Toruniu. D. jako stały gospodarz w przemówieniach swoich omawiał obszernie sprawy aktualne i doniosłe, np. historię rolnictwa w Prusach Zach., przyczyny upadku gospodarstw większych w Prusach Zach., stan gospodarstw włościańskich, handel i przemysł tamże w przeszłości. D. miał 2 żony: 1. v. Hortensję Kalksteinównę z Klonówki, 2. v. Zofię Ślaską z Trzebcza. Synami jego byli Jan w Buchwałdzie, Edward w Łysomicach (obaj znani rolnicy) i dr Antoni, wybitny ekonomista i polityk w Warszawie. Umarł D. w majętności swej, Telkwicach 1 V 1884.
Portret w zbiorach rodzinnych w Łysomicach.
Nekrologi 1884: »Tyg. Il.« I; »Czas« nr 105; »Pielgrzym« nr 55 i 56; Braun, Gesch. d. Kgl. Gymnasiums zu Braunsberg, 1865, 137; Tow. Pom. Nauk. dla Pr. Zach., Chełmno 1868, 5; Ulrich, Denkschrift zur Säkularfeier der Westpr. Landschaft, Marienwender 1887; Roczniki Sejmików Gospodarskich w Toruniu, 1867–1879, Toruń 1879; Komierowski, Koła Polskie w Berlinie 1847–60, P. 1910, 158, 272; Sprawozdania z Sejmików Gospod. i Tow. Pom. Nauk. w »Gaz. Tor.« 1879 nn.
Ks. Alfons Mańkowski